خاکستر گرم

  «دلم میخواست بدانم آیا واقعا چیزی به نام دوستی وجود دارد؟ مقصود فرصتطلبی لذّتبخش دو نفر نیست که میبینند دربارهی بعضی چیزها در بعضی زمانهای زندگیشان همعقیدهاند، یا در کارهای خطیر و امیالشان شریکند. اینها هیچکدام دوستی نیست. گاهی فکر میکنمدوستی نیرومندترین پیوند در زندگی است و در نتیجه نادرترین. پایهاش چیست؟ همدلی؟ این واژهی توخالی و بیمحتوا و خیلی ضعیف که اصلا تداعیگر آن نیست که دو تَن در بدترین شرایط پشتیبان یکدیگرند. شاید هم چیز دیگری باشد... شاید در عمق هر رابطهای جرقّهای کوچک از شیفتگی شهوانی پنهان باشد.«فکر کردم دوستی شریفترین رابطهای است که میان دو انسان وجود دارد. و جالب این که میان حیوانات هم وجود دارد. حیوانات نیز توانایی دوستی، فداکاری، و میل کمک به دیگران را دارند. یک شاهزادهی روسی که نامش یادم نیست دراینباره نوشته، شیرها، سیاهخروسها، و جانوران از نژادهای مختلف ظاهرا موقع گرفتاری به کمک همنوع خود میشتابند. من به چشم خودم دیدهام این اتّفاق میان جانوران غیرهمنژاد هم میافتد. نژادهای همگون به هم کمک میکنند... گاهی لازم میشود با تمام قوا با موانع سر راهشان بجنگند، امّا همیشه در هر گروهی اعضای قوی پیدا میشوند که آمادهی کمکاند. عالم حیوانات صدها نمونه از این قبیل را به من نشان داده؛ امّا عالم انسانها، نه. شاهد همدلی افراد بودهام، امّا این همدلی همیشه در منجلاب خودخواهی و خودپسندی غرق شده. گاهی رفاقت و اخوّت شباهت به دوستی پیدا میکنند؛ منافع مشترک روابطی ایجاد میکنند که مثل دوستیاند، و برای فرار از تنهایی، انسانها با کمال میل درددلهایی با هم میکنند که بعدها متأسّف میشوند، امّا برای مدّتی این ظاهرا میتواند نوعی دو